#33 Kρατάτε μυστικό;

Nov 26, 2023

Θα μπω κατευθείαν στο «ψητό» με αφορμή διάφορες συζητήσεις που είχα τις προηγούμενες ημέρες, αλλά και δικά μου παραδείγματα.

Οταν έχετε πάρει απόφαση να βαδίσετε με συγκεκριμένο τρόπο στη ζωή, όταν είστε αποφασισμένοι να εκφράσετε τη δική σας αλήθεια, όταν ετοιμάζετε κάτι γενικότερα, δεν είναι ανάγκη να μιλάτε προς τα έξω γι’ αυτό και μην δίνετε εξηγήσεις.

Κάποιοι στόχοι και κάποιες αλλαγές που επιχειρείτε, ενδεχομένως να ακουστούν παράξενοι σε άλλους και θα πρέπει αναγκαστικά να δίνετε εξηγήσεις. Χαμένος χρόνος…

Μην ανακοινώνετε τις προθέσεις σας, παρά μόνο σε λίγους και εκλεκτούς, τους οποίους εμπιστεύεστε σε πνευματικί επίπεδο. Οπως λοιπόν λέει πολύ ωραία ο Wayne Dyer στο βιβλίο του «Δικαιολογίες Τέλος», όταν κρατάτε τα μυστικά σας, διατηρείτε την επαφή σας με την πνευματική σας πλευρά ή με το μέρος εκείνο του εαυτού σας που δεν αισθάνεται την ανάγκη να έχει δίκιο ή να αποδείξει πως κάποιος άλλος έχει άδικο.

Αντέχεις να είσαι ανυπάκουος;

Θα ήθελα να μοιραστώ μαζί σας μια εξαιρετική ανάρτηση που «αλίευσα» από το προφίλ της ψυχολόγου, Αγνής Μαριακάκη στο facebook:

Το να είσαι ανυπάκουος είναι επίτευμα.

Σπάνιο πράγμα, για το οποίο ο μόνος που θα σου δώσει βραβείο είσαι εσύ.

Ανυπάκουος σε μόδες, σε τάσεις, στα σόσιαλ.

Ανυπάκουος στη λαιμαργία της διαβίωσης, στην αίσθηση της σπουδαιότητας που σου δίνει το να στροβιλίζεσαι σε χίλια μύρια πράγματα, φωτογραφίσιμα, instagrammable όσο να πεις, που σου δίνουν μια ψευδαίσθηση ότι ζεις μια σπουδαία ζωή.

Εγώ πάλι δεν προβλέπω να πάω ποτέ στην Παταγωνία, την Αργεντινή, τα Νησιά του Πάσχα…πειράζει που δεν νιώθω καμιά στέρηση γι’ αυτό;

Πειράζει που μου κάνει και η ταπεινή Λούτσα, τα Καμμένα Βούρλα, η Λαμία;

Όχι φίλε μου, δεν θα νιώσω εγώ στέρηση και καυμό που δεν θα προκάμω να γυρίσω τον κόσμο, να δω συναυλία του Hauser και της Lady Gaga, να τραφώ με λίτσι Κίνας. Kαι ναι, θα φορέσω περσινά ρούχα ενώ τα σέλφι μου, θα είναι με μένα στη βεράντα μου.

Υπάρχουν τα ταξίδια προς τα μέσα… Και είναι τα σπάνια, τα ακριβά, τα συγκλονιστικά ταξίδια χωρίς αεροπλάνα κι αποστάσεις. Είναι οι στιγμές με ανθρώπους που αγαπώ, σε μέρη χιλιοπερπατημένα μαζί τους, αλλά τόσο γεμάτα από τις εκπλήξεις που κρύβουν οι ανθρώπινες ζωές και οι ψυχές που συναντιουνται.

Όταν ήμουν παιδί στολίζαμε το δέντρο λίγο πριν κλείσουν τα σχολεία, εκεί κατά τις 20 του Δεκέμβρη. Περίπου τότε φτιάχναμε και κουραμπίέδες στο σπίτι.

Σήμερα δύο μήνες πριν, ξεκινούν τα γιορτινά στολίσματα, τα πλάνα, τα σχέδια. Μπαίνει Οκτώβρης κι αρχίζουμε...αντε τα Χαλουήν, δέντρο και λαμπάκια απο αρχές Νοέμβρη. Δεν λέω, καλά κι αυτά.

Ομως ξεμάθαμε να αντέχουμε στο ίδιο, στο αμετάβλητο.

Εχουμε ανάγκη να διακοσμούμε τα γύρω - γύρω μας, τα έξω μας, για να νιώθουμε πως η ζωή μας είναι συναρπαστική. Αλλά δεν είναι ποτέ αργά να είναι κανείς ανυπάκουος…

Και να επιλέγει να βρίσκει συναρπαστικό τον εαυτό του, όσο απλή και καθημερινή κι αν είναι η ζωή του.

Ανάμεσα στα σχόλια, είδα κι αυτό: Ποιο είναι το κόστος της ανυπακοής; Αν υπάρχει.

Και απαντάει η κυρία Μαριακάκη: «Eξαιρετικό ερώτημα, ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΟ... αντέχεις να ζεις χωρίς θαυμασμό και αναγνώριση απο άλλους; Αντέχεις να σε βλέπουν κάποιοι υποτιμητικά επειδή δεν έχεις το σύγχρονο χτένισμα, ρούχο, επάγγελμα; Η κοινωνική ανυπακοή σημαίνει κάποιοι να σε θεωρούν ασήμαντο! Ε, λοιπόν, εσύ έχεις τα κότσια να θεωρείς τις δικές τους αξίες ασήμαντες;»